The adventures of Jo!


eerste Vietnamese week
June 26, 2010, 9:44 am
Filed under: Uncategorized

hallo!

jaja, eindelijk de zin en tijd gevonden om mij eens achter een computer te zetten!

zondag dus aangekomen. het was net alsof ik terug in phnom penh aankwam enkele jaren terug! dezelfde soort hitte, de mensen, de winkels, het verkeer… een raar gevoel, wel superfijn! hanoi is druk, veel brommertjes en autos en mensen, heel aziatisch dus! zondag rustig aan gedaan en ons een toer voor de volgende dag laten aanpraten

er verloopt hier namelijk heel erg veel met tours, je kan erg veel laten regelen>>> op zich willen david en ik dit liever niet te veel doen> ik begrijp wel dat het voor veel mensen gemakkelijker is, en sneller en je ziet meer en het is niet echt duurder…. maar ik denk toch dat je een heel deel mist van de hele reiservaring. daarbij is voor ons vooral ook de vrijheid belangrijk; om te kiezen waar we willen eten en slapen. daarnaast hebben we niet altijd de nood om sociaal te zijn in die zin dat we niet de behoefte voelen om heel de tijd met andere westerlingen te praten over waar je op reis gaat, hoeveel de dingen kosten, en over de lokale bevolking te praten alsof je naar dieren in de zoo kijkt (ok, beetje grof uitgedrukt) of allerlei veralgemeningen doen over de landen waar je maar enkele dagen in verblijft…

maar omdat het maar de tweede dag zou zijn en we nog wel moe zouden zijn en toch diezelfde dingen gepland hadden, vonden we het een goed plan

zodus maandag op een minibusje! mooi platteland, fijne tempels en Tam Coc, waar je met een bootje tussen prachtig landschap vaart. fijne ervaring, hoewel onze medereizigers kloegen over het verkoopgedrag van hun roeiers, die nogal agressief te werk gingen soms. onze roeister was daarentegen erg aangenaam en kreeg dan ook een fooi, we vonden de dingen die ze wou verkopen ook niet zo mooi . onze medereizigers hadden erna terug een drietal uur in de bus naar drukke Hanoi voor de boeg, wij lieten ons vlakbij afzetten in Ninh binh, een klein stadje. we vonden een heeeel fijn hotelletje met rustig binnenkoer en balkonnetje dus besloten om ook direct twee nachten te blijven in plaats van een.

de volgende dag herontdekte ik mijn liefde om achterop te zitten op een brommer (de vrijheid! kunnen rondkijken !), volgens david laat ik mij gewoon graag rondvoeren. gelukkig compenseren we elkaar want hij rijdt graag rond. ideale combinatie dus! we hadden een doel (een kathedraal met vietnamese architectuur) maar de weg was dus veel belangrijker. stoppen in een lokaal cafeetje. ze verstonden er ons niet echt dus kregen we red bull (bah) maar zodra david naar de wc ging, kwamen de mannen mij bier brengen haha, en nootjes. smiddags aten we onze eerste pho, noodle soep, lekker! (we genieten erg van het eten hier, njam) op terugweg stopten we aan een winkeltje waarbij we samen met het koppel dat dit uitbaatte, thee dronken. ik mis het wel dat ik hier geen basis van de taal kan zoals in cambodja. onze gastvrouw trok zich hier niets van aan en babbelde er maar op los, haar man moest er wat mee lachen… we kochten dan nog wat kleine dingen in het winkeltje en gingen verder…

dag erna: op de local bus richting Haiphong.

even terug in de tijd: in Hanoi probeerde men ons ook een toer aan te praten naar cat ba island (de reden waarom we naar haiphong moesten; nemen hier boot) en ze zeiden toen dat we eerst zeker naar hanoi moesten terugkeren en zeker niet rechtstreeks met local bus moeten gaan, want local bus not good for you. ik begrijp ze wel, ze willen ook maar hun brood verdienen, maar uit koppigheid vind ik het niet fijn als iemand beweert dat iets niet goed voor mij is. 🙂

dus: local bus! een vietnamese local bus moet je je als volgt voorstellen> de chauffeur toetert heel de tijd. je hebt verschillende soorten getuut; ‘pas op, ik ben groter dan jou, ga uit de weg’ ‘ik rij je bijna omver!’ enzovoort. airco bestaat uit ramen en deuren die open staan (tocht, zouden wij het noemen) maar die deuren gaan wel toe als er politie in zicht komt. men rookt en eet op de bus> en david… die slaapt! raar voor iemand die anders niet kan slapen met een raam open of dan toch zeker oordopjes nodig heeft…

hoewel ik dit altijd een ervaring op zich vind, kan ik me wel voorstellen waarom de verkoopster in hanoi zei not good for you. ik kan me voorstellen dat er wel toeristen erg lastig zijn achteraf als ze hierop hebben moeten zitten. net zoals in tam coc er enkele medereizigers gingen klagen over het gedrag van die agressieve roeiers.

maar het was  nog niet gedaan! we werden ergens gedropt en we wisten niet waar. uiteindelijk toch via een taxi aan de boten geraakt. we belandden op een boot voor de ‘gemiddelde’ vietnamees en zagen de duur-geklede vietnamezen op een andere boot opstappen. dat voorspelde veel goeds!  onze boot werd vol geladen, maar echt vol vol vol…we stonden op het dek met veel andere mensen, zakken eten… alles ging goed, wel traag, totdat de zee wilder werd en de vietnamezen zieker.

efin, gezond en wel, maar nog een beetje nabibberend kwamen we aan op ons eiland. cat ba eiland wordt ook druk bezocht door vietnamezen. het doet me wel plezier om te zien dat ze dit hier kunnne veroorloven, op vakantie gaan. vietnam lijkt me wat rijker te zijn dan cambodja of toch het cambodja drie jaar geleden. grotere autos, niet zoveel houten huisjes… ook bedelaars hebben we al minder gezien. het is er wel, maar meer verdoken. in hanoi werden we bvb benaderd door een jongen die kopies van boeken in een  zak had die hij aan ons toonde om te verkopen. in cambodja gebeurt dit heel open. ik hoop alleen dat als men de middelen heeft om dit aan te pakken, dat men de mensen die dit normaal moeten doen om te overleven ook kan opvangen enzo en niet gewoon wegjagen ver van toeristen…

terug naar cat ba… dag erna waren onze darmen niet helemaal ok, dus we deden niet veel. lezen en slapen en op terras zitten. in de latere namiddag huurden we weer brommertje en reden weg van de toeristische ‘dijk’ . cat ba heeft een groot nationaal park waar we dus eerst wilden in gaan wandelen. onze darmen hebben beslist dat we dit niet zouden doen, maar we reden er dus rond. prachtig mooi, echt om stil van te worden.

volgende dag; boottrip in de baai. zoek maar eens op, halong bay is erg erg mooi. wij gingen wel naar lan ha baai maar dat is ongeveer hetzelfde, maar dichter bij het eiland (minder lang op de boot) en vooral; veeeeeeel rustiger. we kajakten tussen de rotsformaties, ook weer om stil van te worden. later die dag gingen we zwemmen. zo vriendelijk als ik ben, dacht ik vriendjes te worden met een kwal, maar die dacht er anders over. gevolg: pijnlijke arm.

vietnamese EHBO bestond uit komkommer< EHBO van mijn medereizigers uit blikje bier en een paracetamol> Een interculturele EHBO bestond uit limoen (we hadden immers gelezen dat azijn goed was, maar geen azijn> we legden dan maar de link naar limoen en de vietnamezen vonden dit ook goed plan)> Deze multiculturele behandeling hielp wel, hoewel ik denk dat het vooral de tijd was die de pijn deed verzachten.

en voila, vandaag terug in hanoi. deze keer teruggekeerd met een iets comfortabeler en snellere boot. heel lekker gegeten daarnet en nu wat niets doen. straks nachttrein naar het noorden!

x

Advertisements


de terugkeer!
June 16, 2010, 10:47 am
Filed under: Uncategorized

En hier zijn we terug!

2 juli 2007 kwam ik aan in België na negen maanden Cambodja.

2 juli 2010 (de datum is echt toevallig!) zal ik Phnom Penh terug binnenrijden, na twee weekjes vakantie in Vietnam. (voor een vijftal dagen)

Tot een tijdje terug probeerde ik hier zo weinig mogelijk aan te denken, te dromen. Want: ik durfde niet te veel te verwachten. bang dat ze te hoog zouden zijn…

Maar sinds gisterenavond lukt het niet meer! Allerlei vragen spookten door mijn hoofd :

Hoeveel kindjes hebben Hai en Dany al? Welke van mijn studenten zijn getrouwd? Hebben ze werk gevonden? Zijn ze gelukkig? Wie zal ik zien? Ken ik nog wel de namen van mijn studenten? Moet ik nu vlug alle namen terug opzoeken? Moet ik cadeautjes meenemen? Wat dan? Hoe is het verder in Cambodja? Zal ik al vooruitgang zien? Hoe zullen mijn studenten mij zien? Nog altijd als teacher Jo? En: wat heeft die ervaring nu voor mij betekend, drie jaar later? Beïnvloedt het mijn leven nog? Hoe?

Tja, hoog tijd dus om een tijdelijke verderzetting van dit onderwerp te doen!

Reisblogs zijn in principe maar wat raar. Want wat doe je nu aan de computer in een vreemd land, als er buiten zo veel te ontdekken valt? Maarja, in plaats van mijn tijd te steken in kaartjes schrijven, kan ik misschien beter een aantal bedenkingen formuleren hier. als iemand het interessant vindt. En anders is het gewoon voor mezelf !

Aftellen geblazen dus!

Vandaag nog enkele foto’s van mezelf en familie op USB stick gezet. dit was het besluit na “moet ik iets meenemen?”. Een cadeau zal er dus niet zijn (wegens te veel vragen: voor wie dan? wat? hoe groot? kan ik dat twee weken meenemen?). Een feestje des te meer. Kunthea, een studente die altijd contact gehouden heeft (mag je nu favorietjes hebben? nu ik geen leerkracht meer ben?), is namelijk mijn party-planner. Op 3 juli heb ik immers een feestje. Hoe, wat , waar, wie… weet ik niet. 🙂 Het is moeilijk om die controle los te laten. Ik ben benieuwd. Een soort verrassingsfeestje maar dan op een andere manier. Dus geen cadeau, maar een feestje. En foto’s dus, om te tonen.

Spannend!!