zaterdag

mijn feestje ging door in het huis van de broer van kunthea. heel erg fijn dat we daar terecht konden. kunthea was erg zenuwachtig, ik belde haar enkele keren om te vragen of ik mocht komen helpen maar ik mocht dus niet komen. rond een uur of 15 mochten we dan toch gaan. we hielpen nog een klein beetje en het volk kwam toe… kunthea was er in geslaagd toch een 15-20 mensen te laten komen (het is niet gemakkelijk want ze heeft ook niet meer met iedereen contac ten sommige studenten verhuisden terug naar het platteland) en om lekker eten te voorzien. echt lekker, cambodjaans eten waar ze eerder die dag hard aan hebben zitten werken…

het gaat goed met de studenten. enkele jaren geleden waren het nog meisjes , nu zijn het vrouwen. iedereen die ik zag, heeft werk. sommige studeren ook nog bij. degene die ik vroeger intelligent vond en een klein beetje ‘te goed’ om bepaald werk te doen in hotel of restaurant, doen nu ook iets anders.

mary bvb, zeer slim meisje ook heel volwassen, werkt ergens in de boekhouding. Samlout werkt in een franse bank.

de liefde was ook een veelbesproken onderwerp. enkele studenten trouwden en e nkele waren verloofd. de meeste leken gelukkig, maar er waren ook enkele andere verhalen:

Mon, een ander sympathiek meisje, trouwde een half jaar terug en is nu een viertal maanden zwanger. toen ik vroeg of ze gelukkig was, antwoordde ze eerlijk ‘neen’. ze mist blijkbaar haar vriendje erg hard! ze is dus getrouwd met iemand die haar moeder heeft gekozen. haar man is wel ok, maar haar vriendje was veel liever.. toch keken we foto’s en een video van haar trouw. de andere studenten gingen hier ook op een andere manier mee om dan wij “miss boyfriend, but now pregnant!!” werd er al lachend gezegd.

Ik mocht ook mijn cambodjaanse dansen terug oefenen. fijn fijn….

Ik ben best trots op de studenten, ze hebben allen hun eigen weg gevonden, hun eigen leven. ik hoop echt dat het goed blijft gaan…

zondag

samen met kunthea en david naar de markt. we kochten materiaal voor de don bosco school, om aan de zusters te geven en cadeautjes voor de kindjes van Hai en Dany.

Lunch in don bosco : zuster maria bleek nog altijd even lief te zijn, ze leidde ons rond in de school en vertelde hoe het ging. zowel goed als slecht nieuws… er zijn plannen om op termijn een middelbare school te openen. ze vangen enkele jongere kindjes op in internaat wegens misbruik.. ze vertelde over de problemen, maar dat ze wel proberen de leerkrachten hier goed in op te leiden en te begeleiden. enkele andere zusters kende ik nog, andere waren nieuw. we werden alvast heel hartelijk ontvangen en tijdens het eten stonden hun monden nauwelijks stil. voetbal werd gevolgd, de politiek en economie ook,… wereldvreemd zijn ze nog niet geworden. enkel het erg veel terugkomende onderwerp “you have to get married!” werd een beetje irritant.

we werden uitgenodigd voro de officiele opening van een andere school op woensdagvoormiddag dat we nog net kunnen meepikken. het is een school van de zusters die al langer bestaat maar er is een nieuw gebouw, vernieuwd…

oh en ze waren erg blij met wat we mee hadden voor de school!

erna gingen we bij Hai en Dany op bezoek. Remember: hai en dany waren mijn avondklassstudentjes die zich tijdens mijn verblijf verloofden, trouwden (ik was daar!) en in verwachting geraakten… er liep daar nu een zoontje rond van 2.5 jaar oud en een zoontje van 1 maand oud!!! ze wonen vlakbij school, in een ‘huisje’ dat bestaat uit 1 kamer (en kleine badkamer). het is ongelooflijk hoe dan opeens de vragen als ‘wanneer gaan wij een keukentafel kopen’ relatief blijken te zijn. meubels zijn hier nauwelijks. het gerief voor baby en peuter is enorm beperkt. we zouden ons een beetje moeten schamen als we optellen hoeveel wij kopen voor onze kinderen. maar dus, het gaat goed met hai en dany. ze lijken me een fijn koppel en bezorgde ouders te zijn. het zijn heel zachtaardige, mooie mensen. hun kindjes lijken dit ook te zijn. voor de oudste hadden we een doos blokken bij. volgens kunthea speelgoed dat veel cambodjaanse kindjes niet hebben. zoals alle jongetjes van die leeftijd in heel de wereld, was hij er onmiddellijk door gefascineerd. heel ons bezoek heeft hij geconcentreerd zitten bouwen. na een tijdje waren ook david en hai met de blokken bezig )). hoewel het kindje vond dat het wel zijn blokken waren en dat zij er niets van konden.

cambodja

in cambodja zelf lijkt nog veel hetzelfde maar ook weer niet. bankautomaten en tankstations lijken hier opeens uit de grond geschoten te zijn. toen ik hier zat, waren er maar twee bankautomaten in heel phnom penh (en in heel cambodja misschien 5 ofzo)… en tanken deed je meestal een houten huisje met plastic flessen…

de weg naar mijn school is enorm veranderd. vroeger was dit echt wel bijna een landweg, je schudde naar alle kanten op. het was een arme straat, vooral mensen die in fabriek werkten. nu worden er appartementen gebouwd, is er een winkeltje en restaurant…

het leven is ook duurder geworden.

iedereen bevestigt mijn indrukken, maar iedereen wijst er ook op dat op het platteland het nog moeilijker wordt soms en dat het leven vooral voor de armen duurder is geworden en dat het voor hen erg moeilijk is. en dat de lonen niet stijgen in verhouding. een klacht die je ook in belgie hoort, maar die hier wel veel meer effect heeft aangezien je hier niet kan terugvallen op een basis van sociale zekerheid.

en verder..

buiten het bezoeken brengen aan mensen, moeten we verder niet veel doen. toerist uithangen hoeft niet meer, we hebben het meeste al gezien. dat maakt dat het veel rustiger is dan de voorbije twee weken en dat we af en toe niets doen buiten lezen. en gaan eten natuurlijk. het is fijn om niet heel de tijd op bussen te zitten.

deze namiddag gaan we naar CCH voor een bezoekje aan het centrum en misschien aan het stort ook, omdat david hier nog niet geweest is.

hou jullie koel daar!

na mijn vorige post zijn we dus nog naar het noorden getrokken, vlakbij de chinese grens! een geweldig mooi deel van het land, bergachtig,… we hebben er marktjes bezocht, een mooie wandeling gemaakt en een dag niets gedaan wegens regen en mist. daarna nog een dagje hanoi (onder andere het lichaam van ho chi minh ‘bezocht’, speciale ervaring) en via een vlucht naar ho chi minh (saigon) de bus naar phnom penh.

heel fijn om cambodja binnen te rijden,  het is toch een ander uitzicht; type huizen en pagoda’s … er waren ook enkele dingen veranderd, maar daar besteed ik later een aparte post over

aankomst was een beetje in mineur. onze hotelkamer leek redelijk gezellig totdat het begon te regenen en er langs alle kanten regen binnen kwam. maar echt wel veel, na een tijdje stond heel onze vloer onder water. wij hebben dan de luxe om op te stappen en een andere kamer te zoeken natuurlijk. ik vraag me dan toch telkens af hoe vervelend dit moet zijn voor de cambodjanen in hun houten huisjes.

savonds kwamen kunthea en samlout even langs, twee studenten. ze zagen er allebei goed uit, hebben ook een job en studeren zelfs nog wat bij. het was wel een beetje een vervelende situatie in de zin dat het nu een heel andere situatie is dat we elkaar ontmoeten. we hadden namelijk afgesproken o m iets te gaan eten, maar ik en david hadden iets plaatselijk in ons hoofd (dat wij wel zouden trakteren), maar ze zeiden allebei dat ze geen honger hadden .. uiteindelijk dan maar in de buurt van het hotel gebleven en een grote pizza besteld zodat ze konden mee-eten. maar het was een heel andere situatie toen dat ik gewoon bij hen in hetzelfde huis leefde, daar at,… 

samlout vertelde me dat haar appartement 100 dollar per maand kost ( ze wonen er met twee in) en dat de lonen kunnen varieren van 60 – 400  dollar (maar dat laatste zijn dan de hogere in functie) . 60 dollar is niet veel he…

ook over de politiek hebben ze even gebabbeld, dat het toch nog niet beter is, dat het geen echte democratie is enzovoort

twas dus wel een interessante avond

efin, later nog een post die er eigenlijk eerder had moeten komen, de reden waarom ik nu terug aan het schrijven ben: een beetje een evaluatie van mijn tijd in cambodja, die is er eigenlijk nooit geweest. een echte afsluiter van deze blog.

ik ga nu ontbijten. en deze namiddag hebben we mijn feestje! ben benieuwd!

jaja, eindelijk de zin en tijd gevonden om mij eens achter een computer te zetten!

zondag dus aangekomen. het was net alsof ik terug in phnom penh aankwam enkele jaren terug! dezelfde soort hitte, de mensen, de winkels, het verkeer… een raar gevoel, wel superfijn! hanoi is druk, veel brommertjes en autos en mensen, heel aziatisch dus! zondag rustig aan gedaan en ons een toer voor de volgende dag laten aanpraten

er verloopt hier namelijk heel erg veel met tours, je kan erg veel laten regelen>>> op zich willen david en ik dit liever niet te veel doen> ik begrijp wel dat het voor veel mensen gemakkelijker is, en sneller en je ziet meer en het is niet echt duurder…. maar ik denk toch dat je een heel deel mist van de hele reiservaring. daarbij is voor ons vooral ook de vrijheid belangrijk; om te kiezen waar we willen eten en slapen. daarnaast hebben we niet altijd de nood om sociaal te zijn in die zin dat we niet de behoefte voelen om heel de tijd met andere westerlingen te praten over waar je op reis gaat, hoeveel de dingen kosten, en over de lokale bevolking te praten alsof je naar dieren in de zoo kijkt (ok, beetje grof uitgedrukt) of allerlei veralgemeningen doen over de landen waar je maar enkele dagen in verblijft…

maar omdat het maar de tweede dag zou zijn en we nog wel moe zouden zijn en toch diezelfde dingen gepland hadden, vonden we het een goed plan

zodus maandag op een minibusje! mooi platteland, fijne tempels en Tam Coc, waar je met een bootje tussen prachtig landschap vaart. fijne ervaring, hoewel onze medereizigers kloegen over het verkoopgedrag van hun roeiers, die nogal agressief te werk gingen soms. onze roeister was daarentegen erg aangenaam en kreeg dan ook een fooi, we vonden de dingen die ze wou verkopen ook niet zo mooi . onze medereizigers hadden erna terug een drietal uur in de bus naar drukke Hanoi voor de boeg, wij lieten ons vlakbij afzetten in Ninh binh, een klein stadje. we vonden een heeeel fijn hotelletje met rustig binnenkoer en balkonnetje dus besloten om ook direct twee nachten te blijven in plaats van een.

de volgende dag herontdekte ik mijn liefde om achterop te zitten op een brommer (de vrijheid! kunnen rondkijken !), volgens david laat ik mij gewoon graag rondvoeren. gelukkig compenseren we elkaar want hij rijdt graag rond. ideale combinatie dus! we hadden een doel (een kathedraal met vietnamese architectuur) maar de weg was dus veel belangrijker. stoppen in een lokaal cafeetje. ze verstonden er ons niet echt dus kregen we red bull (bah) maar zodra david naar de wc ging, kwamen de mannen mij bier brengen haha, en nootjes. smiddags aten we onze eerste pho, noodle soep, lekker! (we genieten erg van het eten hier, njam) op terugweg stopten we aan een winkeltje waarbij we samen met het koppel dat dit uitbaatte, thee dronken. ik mis het wel dat ik hier geen basis van de taal kan zoals in cambodja. onze gastvrouw trok zich hier niets van aan en babbelde er maar op los, haar man moest er wat mee lachen… we kochten dan nog wat kleine dingen in het winkeltje en gingen verder…

dag erna: op de local bus richting Haiphong.

even terug in de tijd: in Hanoi probeerde men ons ook een toer aan te praten naar cat ba island (de reden waarom we naar haiphong moesten; nemen hier boot) en ze zeiden toen dat we eerst zeker naar hanoi moesten terugkeren en zeker niet rechtstreeks met local bus moeten gaan, want local bus not good for you. ik begrijp ze wel, ze willen ook maar hun brood verdienen, maar uit koppigheid vind ik het niet fijn als iemand beweert dat iets niet goed voor mij is.

dus: local bus! een vietnamese local bus moet je je als volgt voorstellen> de chauffeur toetert heel de tijd. je hebt verschillende soorten getuut; ‘pas op, ik ben groter dan jou, ga uit de weg’ ‘ik rij je bijna omver!’ enzovoort. airco bestaat uit ramen en deuren die open staan (tocht, zouden wij het noemen) maar die deuren gaan wel toe als er politie in zicht komt. men rookt en eet op de bus> en david… die slaapt! raar voor iemand die anders niet kan slapen met een raam open of dan toch zeker oordopjes nodig heeft…

hoewel ik dit altijd een ervaring op zich vind, kan ik me wel voorstellen waarom de verkoopster in hanoi zei not good for you. ik kan me voorstellen dat er wel toeristen erg lastig zijn achteraf als ze hierop hebben moeten zitten. net zoals in tam coc er enkele medereizigers gingen klagen over het gedrag van die agressieve roeiers.

maar het was  nog niet gedaan! we werden ergens gedropt en we wisten niet waar. uiteindelijk toch via een taxi aan de boten geraakt. we belandden op een boot voor de ‘gemiddelde’ vietnamees en zagen de duur-geklede vietnamezen op een andere boot opstappen. dat voorspelde veel goeds!  onze boot werd vol geladen, maar echt vol vol vol…we stonden op het dek met veel andere mensen, zakken eten… alles ging goed, wel traag, totdat de zee wilder werd en de vietnamezen zieker.

efin, gezond en wel, maar nog een beetje nabibberend kwamen we aan op ons eiland. cat ba eiland wordt ook druk bezocht door vietnamezen. het doet me wel plezier om te zien dat ze dit hier kunnne veroorloven, op vakantie gaan. vietnam lijkt me wat rijker te zijn dan cambodja of toch het cambodja drie jaar geleden. grotere autos, niet zoveel houten huisjes… ook bedelaars hebben we al minder gezien. het is er wel, maar meer verdoken. in hanoi werden we bvb benaderd door een jongen die kopies van boeken in een  zak had die hij aan ons toonde om te verkopen. in cambodja gebeurt dit heel open. ik hoop alleen dat als men de middelen heeft om dit aan te pakken, dat men de mensen die dit normaal moeten doen om te overleven ook kan opvangen enzo en niet gewoon wegjagen ver van toeristen…

terug naar cat ba… dag erna waren onze darmen niet helemaal ok, dus we deden niet veel. lezen en slapen en op terras zitten. in de latere namiddag huurden we weer brommertje en reden weg van de toeristische ‘dijk’ . cat ba heeft een groot nationaal park waar we dus eerst wilden in gaan wandelen. onze darmen hebben beslist dat we dit niet zouden doen, maar we reden er dus rond. prachtig mooi, echt om stil van te worden.

volgende dag; boottrip in de baai. zoek maar eens op, halong bay is erg erg mooi. wij gingen wel naar lan ha baai maar dat is ongeveer hetzelfde, maar dichter bij het eiland (minder lang op de boot) en vooral; veeeeeeel rustiger. we kajakten tussen de rotsformaties, ook weer om stil van te worden. later die dag gingen we zwemmen. zo vriendelijk als ik ben, dacht ik vriendjes te worden met een kwal, maar die dacht er anders over. gevolg: pijnlijke arm.

vietnamese EHBO bestond uit komkommer< EHBO van mijn medereizigers uit blikje bier en een paracetamol> Een interculturele EHBO bestond uit limoen (we hadden immers gelezen dat azijn goed was, maar geen azijn> we legden dan maar de link naar limoen en de vietnamezen vonden dit ook goed plan)> Deze multiculturele behandeling hielp wel, hoewel ik denk dat het vooral de tijd was die de pijn deed verzachten.

en voila, vandaag terug in hanoi. deze keer teruggekeerd met een iets comfortabeler en snellere boot. heel lekker gegeten daarnet en nu wat niets doen. straks nachttrein naar het noorden!

x

2 juli 2007 kwam ik aan in België na negen maanden Cambodja.

2 juli 2010 (de datum is echt toevallig!) zal ik Phnom Penh terug binnenrijden, na twee weekjes vakantie in Vietnam. (voor een vijftal dagen)

Tot een tijdje terug probeerde ik hier zo weinig mogelijk aan te denken, te dromen. Want: ik durfde niet te veel te verwachten. bang dat ze te hoog zouden zijn…

Maar sinds gisterenavond lukt het niet meer! Allerlei vragen spookten door mijn hoofd :

Hoeveel kindjes hebben Hai en Dany al? Welke van mijn studenten zijn getrouwd? Hebben ze werk gevonden? Zijn ze gelukkig? Wie zal ik zien? Ken ik nog wel de namen van mijn studenten? Moet ik nu vlug alle namen terug opzoeken? Moet ik cadeautjes meenemen? Wat dan? Hoe is het verder in Cambodja? Zal ik al vooruitgang zien? Hoe zullen mijn studenten mij zien? Nog altijd als teacher Jo? En: wat heeft die ervaring nu voor mij betekend, drie jaar later? Beïnvloedt het mijn leven nog? Hoe?

Tja, hoog tijd dus om een tijdelijke verderzetting van dit onderwerp te doen!

Reisblogs zijn in principe maar wat raar. Want wat doe je nu aan de computer in een vreemd land, als er buiten zo veel te ontdekken valt? Maarja, in plaats van mijn tijd te steken in kaartjes schrijven, kan ik misschien beter een aantal bedenkingen formuleren hier. als iemand het interessant vindt. En anders is het gewoon voor mezelf !

Aftellen geblazen dus!

Vandaag nog enkele foto’s van mezelf en familie op USB stick gezet. dit was het besluit na “moet ik iets meenemen?”. Een cadeau zal er dus niet zijn (wegens te veel vragen: voor wie dan? wat? hoe groot? kan ik dat twee weken meenemen?). Een feestje des te meer. Kunthea, een studente die altijd contact gehouden heeft (mag je nu favorietjes hebben? nu ik geen leerkracht meer ben?), is namelijk mijn party-planner. Op 3 juli heb ik immers een feestje. Hoe, wat , waar, wie… weet ik niet. Het is moeilijk om die controle los te laten. Ik ben benieuwd. Een soort verrassingsfeestje maar dan op een andere manier. Dus geen cadeau, maar een feestje. En foto’s dus, om te tonen.

Spannend!!

these are my last 24 hours in this school! isnt that weird? for me anyway.. tomorrow I am standing in the airport waiting for David! we will travel for three weeks and on 2nd of July I am in belgium again!

I am looking forward to go home, to be in Belgium again and to all the things belgian people do (sit in a pub and drink a beer?). and to visit my friends and family. On one hand it is also a bit scary, as I have to look for a job, a place to live, find my friends again (because everybody is moving!)….

I am also really looking forward for my holiday now and the most important thing to see David again ofcourse. also this is  a bit scary!

but i also know i will miss it here and i will need some time to adapt myself again at home. I lived in such a different way, in a different country,… for nine months… I learned so many things. I saw so many beautiful things. I also saw so many “ugly”things. I met wonderful people. Especially I will miss my students. this week we had a goodbye party and it was really nice! i also got some nice presents and a lot of letters and cards, so nice. but one of the best presents is that they talk english and that they say they improved.

I am so thankful I got this opportunity and chance and also that I took this chance…

anyway, I hope i will see you all soon !

Love

Jox

Sometimes I wonder, did I really do my best? Is it everything I can do? Every day I learn more things about Cambodia, about the people, about how things are.

My students tell me more about how the people are afraid of things, of talking against the government, changing things… if we listened to Sunday bloody Sunday, they were so surprised people in europe can sing these things, because here they would get killed, they say.

I am reading this book,
Cambodia now (Coates), and it also answers some of my questions. For example… I always go to copy in the same copy shop. There is a man who I think has an intellectual disability. His body is also covered with red circles. I thought of it before, what can it be… it looks like it was burned one time. I thought of torturing (during khmer rouge maybe). I read a chapter about health. Probably it was not “torturing” but “a medical treatment”. Hot glasses should suck out the bad spirits who make someone sick (or in this case, intellectual disabled). I only see this man, not only with his disability, but also covered with red circles.

I read about projects, working with all kind of possible groups and helping on all kind of areas.

I visit projects. Last week I visited the sisters from Sister Teresa (you know, the famous one ) They work with children and adults with aids, TB,… I walked around in their little hospital. I admire their work, but I also see a lack of so many things, like every where.I see people alone in their bed. I see a boy with a  disability walking around in wet pants. I see another girl with a disability tight in her bed (for good reasons, that is not the problem… the problem is there are no people who can do things with her). I think about the people with disabilities I know in my country. My degree should be able to make me work with them. But do they really need me? I am wondering then, if I see these people. They get love, they get attention, they go to school, they have people who speak for them, they can speak theirselves, … Here, the only thing they see is their ceiling or the “doctor”who burns them with glasses. I don’t know…  So although I still learn every day, there are also more questions every day.How do the people really think about me, about “us”? My own students, who know me pretty well, surprise me even sometimes with their images of Europeans. ‘Teacher, I thought you never cleaned before in your country!” I want to live in the kind of
Europe they have in mind: nobody has to clean or to work, money just falls out of the sky… I KNOW certain things are much much much easier, but still… I know they think I have sooo much money because I can be here. And you know what; I also know some people in
Europe think this. Because they think “she can afford working nine months for free”. I am not going to put my energy in making these kinds of discussions. The people who know me know I don’t come from the richest family in Belgium. I only know that the most people around me have more.

What do you have to do with the little children who come to sell things and say “it is not fair you don’t buy from me! You are not nice!” while you are reading that it is better not to give streetchildren, but in stead bring them to shelters, or support the shelters and organisations who work with them because then you really change their style of living, on long term. If you just give them, then they will do this always. But how do you explain to a toddler who just wants to eat NOW? 

 So I am wondering… Who learned from my work here? Maybe I am the person who learned the most! So that is kind of selfish almost! No, I was thinking… ofcourse I didn’t change a lot or my work here meant so much. But that is normal. Because who are we to change another country? The people think so different, they are different,they have to do things different… so I think the only thing we can do, is show how we are, what our knowledge is, give some support… and the rest they have to do theirselves in their own way.

My students are the seeds. I just gave some water. Other people also give water: education, love, hope,... But they also need a good earth to grow in, a good environment to be in. Only
Cambodia can give them this and this is sometimes lacking here. They need schools, support, hospitals, laws, security, rights… They also need some sun, and this is their own power. How they believe they can do things, how they want to work, how they want to change and think they can change… I see the sun in a lot of students here, it is very nice to see, but sometimes it is also shining not so hard. They are afraid. They think it is not possible anyway, so why trying? Or they don’t take initiative. This is not only in the “big”way, also in small things, for example just in class that they sometimes are so passive or don’t try to think. Also some other people I meet on the streets or somewhere else. Maybe I see it wrong. I KNOW they think and act different and they do things in so many different ways and that mine is not the right one. But that doesn’t stop me of sometimes feeling frustrated and having the feeling I want to take them by the shoulders and shake them a little bit (what I do NOT do by the way… I just think sometimes).   Anyway, a lot of questions and thinking and much more than I write here and much complicated that I write here. It is so funny to read this again, the way I am writing now, it sounds so.. I don’t know how it sounds or should sound. Anyway. So everything is very fine here. I am only red. Stupid sun!But it is also raining every day now. Interesting to see the nature change like this, suddenly more noise (animals), green,...

 It will be weird, these last weeks, but I will enjoy them! JO x

*meeting the bride…Saturday morning at 5.30 the taxi arrived. I still cannot find an answer on the question ”how many Cambodians do you get in a taxi?”. Maybe it is infinitive, or anyway, that is the way it looks like. Every time you think the car is full, people keep entering the car. Or they will just take a place on the roof if it is really full (it was a little bus so this was “possible”. We also had a chicken on our roof). We drove to the
Mekong, in Kampong Cham province. Then we left the “normal” roads and the adventure begun. More then one hour on sand roads, between forests, fields, cows, and little villages… nowhere you could see shops, electricity, and so on… I think this place was really the most far I ever got from things like this. It was really cool. But I cannot describe… me and bernadeth were wondering how we have to describe and my only answer I can give you is “go yourself”. We arrived in their village… all wooden huts, a lot of sand and dusk, cows, more animals… we met the bride and the groom, Dany and Hai, two of my evening class students and two lovely people. Then we rested… we got a place in a house of a relative. Also the house is difficult to describe… everything is in the same room… it is very simple, if you compared with the houses I know at home. Maybe you see it as an attic, as the roof looks like a roof on an attic. Above my head (where I was sleeping) there were birds making their nest. Of course I did not think about where the birds went to the toilet… As soon as we arrived, we were not alone… people followed us, came to look how we were resting… and then we were going to wash ourselves.. Although the Cambodians will not wear clothes which are too short or bikinis or whatever things that are too naked, they can wash themselves outside in a sarong (they throw water over themselves). For us this is weird, I mean, I feel quiet comfortable in a swimming suit if I go swimming, but I would not feel comfortable by washing myself outside... And also, we think, can you get really clean if you still wear a sarong? (but probably yes) Anyway, there was also a bathroom, next to two very cute pigs!, (though the same principle: you have to throw water over yourself) (because there is no other water) but I think also here they still wear their sarong. They were very surprised that we didn’t take a sarong and they were more surprised that bernadeth went in and closed the door and I waited outside for my turn. They were so surprised that everybody started to laugh. Maybe there was still another difference, I don’t know why they were laughing, but it was very funny according to them...Then we ate. Rice of course. But the food and the way they eat, I really like. Then the first ceremony started. A few Buddhist monks came and talked or sung in their own Buddhist monk way, you should hear it to know it. Dany and hai had something at their ears, I don’t really know the exact meaning, also the monk with who we talked later could not really explain, but it is for good luck probably. And then we went to bed. Also here, the people thought “let’s follow the barang!”(barang=foreigner). So there we were, three or four people sitting next to our bed, looking how we were getting ready to go to bed!!! I am normally not shy to change clothes in front of people I know, but this was so weird for me too… people I don’t know, just sitting and really staring at us. Maybe they found us impolite because we were a bit annoyed and wanted to go to sleep. And of course, we are used to something that is called “privacy”, but I think this is quiet a western something, I don’t know… for us it was also a weird situation, we found them impolite. These things are really difficult sometimes. Trying to find out what things they are used to, how they see things, what they expect… especially if you cannot really ask them (language..). But we slept well on the floor until 4.30 am because they started to sing! The next ceremonies started… everybody blessed the couple, and then there was the cutting of the hair… in between we ate our rice soup as breakfast… The ceremonies were really interesting to see.. so different. And so many things! We don’t have so many ceremonies at home.. and, for every new ceremony, the couple had different clothes! They rent the clothes of course, which was funny because the costumes of Hai were always a little too big. And you cannot really recognize dany, as they use really a lot of make up. Ohyeah, they make the face whiter! WHITE! And in
Europe every girl tries to make herself brown. I decided I will not give money to products who say you will be more brown or whatever. It is just crazy if you think about it. The people here love my skin and I love their skin. So maybe we should all start to love our own skin more and stop spending money to make it different. I tried already to tell this to my students but every night I still see them putting cream on their face who promise them a white skin. And a girl still told me about her niece (one of the cutest children in school), she is not beautiful because she is so brown. Anyway, back to the wedding!We decided we were tired so we went to bed again and I think we missed one ceremony but we thought it was already break time… At three pm it started again, dinner was served already! (we didn’t eat lunch because we knew it was going to be like this). The food was good. There came a lot of guests but they also went quickly… they eat and go! Well, not everybody because also the dancing is a very important part like everywhere! Drinking too although I think the people drink less alcohol then on any Belgian feast. But maybe that says more about the Belgian people then about Cambodian people. I tried to teach some men how they have to put beer in their glass but I did not succeed. I think a lot of Belgian men would think they rape the beer. (They just “throw” –instead of doing it properly- it in a glass full of ice!) But now I like it already, beer with ice. Or sometimes ice with beer. It is quiet nice because it is so hot. The dancing was nice too. We could impress the people because the students here taught us already how to dance a bit on Khmer songs. And the ‘disco” songs we are more used then the Cambodian (especially the girls, the boys seemed to like these songs, the girls seemed to like the Khmer songs more). Especially the hands are so important in these dancing. Did I tell you already about my Khmer dress? Well, you just look at the pictures! The skirt is made of silk!We had an evening snack which was –guess! - rice with chicken. It was a very cool way to eat a chicken, but as I said before “just come and do it, you will see”.At 11 pm we went to bed, the music stopped one hour later…  at 4 am the day later everybody seemed to be awake and at 5 our taxi was there again… It was really nice… to see Hai and Dany so happy, they are so lovely. To see the wedding, all the ceremonies… it seemed to be so important, all these things…to dance, to eat… to be in a village like this… wonderful people who –although it was sometimes not easy to understand them- are so nice. I am really happy I could go to a wedding like this and I am even happier that it was in a village like this.  

Pictures online soon!  Not much other news… Oh yeah, of course, David has a job (Starting in September) (Well done you, stoeferke ) Byebyeeeee Joxxx